is. ar. cm: tezâkir. [zikr’den – kaf’ın fethiyle kırâatı galattır.] 1. Yâd etmeye vesîle olan kâğıt, pusula, varaka. 2. Bir şehrin içinde bulunan devâir-i resmiye veya efrâd beyninde teâtî olunan muharrerât: tezkire yazmak; tezkire-i sâmiye = makâm-ı sadâret-i uzmâ’dan yazılan tezkire; tezkire-i cevâbiye = cevâben yazılan varaka. 3. Nüfûsa ve esnâf-ı sâireye verilen resmî kâğıt: tezkire-i osmâniye = tâbiiyyet tezkiresi; esnâf tezkiresi = patent: mürûr tezkiresi = pasaport; gümrük tezkiresi = bir malın gümrük resmi verildiğini mübeyyin olan pusula. 4. Bir ilim ve fenne dâir mâhazardan malûmât-ı muhtasarayı hâvî risâle, ajanda. 5. Bir sınıf-ı meşâhîrin muhtasaran terâcim-i ahvâlini ve bazı akvâl ve menâkıbını havî kitap: tezkiretü’ş-şuarâ, tezkeritü’l evliyâ vesâire.