iz. ar. cm: tahsîsât. [husûs’dan ms. tef’îl] Bir şeyi birine veya bir cihete mahsus ve muayyen etme, hasr ve tayin etme: kendisine bir oda tahsîs ettiler; çayırın bir parçasını atlarına tahsîs etti.

اَلتَّخْصِيصُ [et-tahsîs] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bir nesneyi hâss eylemek ma’nâsınadır ki sâ’irin müşârik olmadığı şey’ ile müteferrid ve mümtâz eylemekten ‘ibârettir; yukâlu: خَصَّصَهُ ضِدُّ عَمَّمَهُ Ve تَخْصِيصٌ [tahsîs] Çocuk kısmına mahsûs bir la’ibe denir ki bir kamışın içine âteş vaz’ edip o kamışı oynatarak âteşini göstermekten 'ibârettir ve bu ismdir.

vn. 1. A making special to a person or thing; an assigning to a special duty or purpose; assignment; appropriation. 2. A specially endowing. 3. (gram.) A limiting a substantive; i. e., by some qualifying word. 4. (jurisprudence) A restricting a term to a part of its meaning.