(a. i. hakk’dan. c. : tahkikat) : 1) doğru olup olmadığını araştırma. 2) doğru olup olmadığını meydana çıkarma.

iz. ar. cm: tahkîkât. [hakk’dan ms. tef’îl] 1. Bir şeyin hakîkatini arama, sahîh olup olmadığını meydana çıkarma: siz bu meseleyi tahkîk ediniz; tahkîk-i keyfiyet zımnında bir heyet gönderildi. 2. Bir şeyin sahîh ve hakîkî olduğunu meydana çıkarma, edille-i muknia ile isbât etme: bu tahkîk olunmuş bir meseledir. ≡ cm. Bir şeyin sıhhat ve hakîkatini meydana çıkarmak için olunan taharriyât ve tedkîkât, araştırıp sormalar: icrâ-yı tahkîkât için bir memur-ı mahsus gönderildi; tahkîkât-ı lâzimenin icrâsı.

اَلتَّحْقِيقُ [et-tahkîk] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bu dahi bir nesneyi vâcib ve lâzım kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: حَقَّقَ الشَّيْءَ إِذَا أَوْجَبَهُ Ve tasdîk eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: حَقَّقَهُ إِذَا صَدَّقَهُ

vn. 1. A making to be really existent, a giving real existence. 2. A holding to be real and true; an affirming. 3. An ascertaining, investigating, verifying; investigation, verification. 4. (Arab. gram.) A giving to a hemze its full and proper sound in pronunciation. 5. (in chanting) A pronouncing with full and proper sound. 6. (law) A proving by irrefragable proof. 7. (mystics) The manifestation of God in His divine attributes.