اَلتَّبْكِيرُ [et-tebkîr] ('alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) ve اَلْإِبْكَارُ [el-ibkâr] (bi-kesreti’l-hemzeti) ve اَلْإِبْتِكَارُ [el-ibtikâr] (bi-kesreti’l-hemzeti ve sükûni’l-bâ’i ve kesri’t-tâ’i) ve اَلْمُبَاكَرَةُ [el-mubâkeret] (bi-zammi’l-mîmi ve fethi’l-kâfi) Kulluhâ bi-ma’nen, sabâh vaktine dâhil olmaktır. Veبَكَّرَ mahallinde kâf’ın teşdîdiyle, بَكِرَ denmez kâf’ın kesriyle bâb-ı râbi’den ve بَكُرَ dahi denmez kâf’ın zammıyla bâb-ı hâmisten. Ve Ebû Zeyd eyitti: أَبْكَرْتُ عَلَى الْوِرْدِ إِبْكَارًا derler ve أَبْكَرْتُ الْغِدَاءَ derler ve أَبْكَرْتُ غَيْرِي derler ve أَبْكَرَ الرَّجُلُ derler, kaçan develeri suya geldikte sabâha dâhil olsa. Ve إِبْكَارٌ [ibkâr] Her nesneye sür’at ve mübâderet etmeğe dahi derler. Ve bu ma’nâya تَبْكِيرٌ [tebkîr] dahi isti’mâl olunur; yukâlu: أَبْكَرَ إِلَيْهِ وَبَكَّرَ أَيْ فِي أَيِّ وَقْتٍ كَانَ كَمَا يُقَالُ بَكَّرُوا بِصَلَاةِ الْمَغْرِبِ أَيْ صَلُّوهَا عِنْدَ سُقُوطِ الْقُرْصِ ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ﴾ (آل عمران 41، غافر 55) Ve إِبْكَارٌ [ibkâr] Bir fi’ldir ki ma’nâ-yı vakte delâlet eder ki o بُكْرَةٌ [bukret]tir, nitekim Bârî ta’âlânın ﴿بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ﴾ (الأعراف 205، الرعد 15، النور 36) kavlinde غُدُوٌّ bir masdardır ki غَدَاةٌ [gadât] üzere delâlet eder.