(a. s.) : 1) sonradangelen; bir şeyin arkası sıra giden. 2) ikinci derecede olan. Mekâtib-i tâliye : iptidaîden sonra ve âlî’den önce gelen mektepler. Mes’ele-i tâliye : öncekinden sonra çıkan mes’ele. Ulûm-i tâliye : i’dâdî mekteplerinde gösterilen dersler. 3) Kur’ân okuyan. 4) marrt. *sonurtu, fr. consequent. talî cümle : mant. *bağınlı cümle, yan cümle, (bkz. : tâbi’cümle).

sıf. ar. s. tâliye [telev’den if.] 1. Sonradan gelen, bir şeyin arkası sıra giden, tâbi’; ahîr = mukaddem zıddı: sınıf-ı tâlî. 2. Kur’ân-ı kerîm’i tilâvet ve kırâat eden kârî. 3. Mn. Kaziyyenin ikinci kısmı, mukaddem mukâbili. 4. as. Redîf askerinin ikinci sınıfı, sınıf-ı ahîri: redîf-i tâlî taburu, mukaddem taburu.