(a. i. c. : tevârîh) : 1) târih.

iz. ar. cm.: tevârih [aslı ar. “te’rîh”. erah’dan ms. tef’îl.] 1. Bir vakanın vuku bulduğu veya bir mektup vesâirenin yazıldığı vakit, gün ve ay ve senesi: bu mektubun târîhi nedir? Ne târîhte yazılmıştır? Tevârîh-i muhtelife ile vürûd etmiştir. 2. Bu vakti tâ’yîn eden rakam ve yazı ki mektup vesâirenin nihayetinde veya ibtidâsında yazılır: târîh atmak. 3. Hurûfunun cümlesi veya birtakımı ebced hesabıyla cem’ olunduğunda mecmûu bir vakanın senesini gösteren beyit veya mısra veya cümle ve terkîb ve böyle bir beyit veya mısrâı hâvî kıta: târîh söylemek. 4. Vekâyi’-i mâziyenin zabt ve nakl ve rivâyeti fenni ve bu fenne müteallik kitap: târîh yazmak, târîh okumak, târîh dersi vermek; târîh-i umûmî, târîh-i hususî; تاريخ قديم târîh-i kadîm = kurûn-ı kadîme vekâyiini nakl eden; تاريخ متوسط târîh-i mütevassıt = kurûn-ı vustâ târîhi; تاريخ اخير târîh-i ahîr = kurûn-ı ahîre târîhi, تاريخ معاصر târîh-i muâsır = asr-ı (karn) hâzır târîhi; ibn-i esîr’in, taberî’nin târîhi; kütüb-i tevârih.