türkçesi yok

i. fa. [ta’rîb dahi olunarak cm. ar. تيجان tîcân gelir] 1. Hükümdarların başına giydikleri murassa’ şey ki taht ile berâber hükümdârlık alametidir, iklîl, efser, dîhîm. 2. Bazı meşâyıh ve dervîşânın giydikleri serpûş. 3. Gelinlerin başına koydukları murassa’ zînet. 4. Bazı kuşların tarak resmindeki sorgucu.

اَلتَّاجُ [et-tâc] إِكْلِيلٌ [iklîl] ma’nâsınadır ki selâtîn-i sâlifenin başlarına giydikleri mücevher kisveye denir. Cem’i تِيجَانٌ [tîcân] gelir tâ’nın kesriyle.

Şârih der ki mü’ellif إِكْلِيلٌ [iklîl]i تَاجٌ [tâc] ile tefsîr eyledikten sonra وَشِبْهُ عُصَابَةٍ يُزَيَّنُ بِالْجَوَاهِرِ 'ibâretiyle de tezyîl edip burada hemân إِكْلِيلٌ [iklîl] ile beyân eylemiştir. Kaldı ki usûl-i sâ’ireden münfehim olduğu üzere وَشِبْهُ عُصَابَةٍ kavli 'atf-ı tefsîrdir. Ve تَاجٌ [tâc] lafzı fi’l-asl Fârisîdir ve 'Aceme mahsûs baş kisvetidir, ya’nî mülûk-i 'Acemin zer ve zîver ile müzeyyen başlarına giydikleri kisvedir ki selefte her iklimin pâdişâhları birer gûne tertîb ederler idi. Ba’dehu lafz-ı mezbûru 'Arab dahi ahz ve 'imâmeli baş kisvetinde isti’mâl eylediler, zîrâ mu’ammem baş kisveti ‘Arabların ümerâ’ ve mülûklarına mahsûs idi. Ve hâliyen selâtîn-i ‘Osmâniyye hazerâtının ser-i sa’d-efserlerinde sorguçlu murassa’ kalansüve tâc-ı pâdişâhîdir. Ve Fârisîde mutlakan tâca efser denir; ve minhu’l-hadîsu: “اَلْعَمَائِمُ تِيجَانُ الْعَرَبِ” Zîrâ ekserî bâdiye-nişîn olmakla mekşûfü’r-re’s olurlar. Ve تَاجٌ [Tâc] Hulefâ-yı 'Abbâsiyyeden Mu’tadid-billâh Halîfe’nin sarâyı ismidir.

vulg. tac, s. (pl. اتواج، تیجان ) As P. تاج , q. vتاج التواریخ prop. n. (The crown of histories) Name of the earliest special history of the Ottoman sovereigns, composed by Sa‘du’d-Din, about A. D. 1575. It is a model of the most ornate style of Ottoman literary composition.

اَلتَّاجُ [et-tâc] Başa giyilen nesne إِكْلِيلٌ [iklîl] ma’nâsına.