türkçesi yok

اَلتَّاجُ [et-tâc] إِكْلِيلٌ [iklîl] ma’nâsınadır ki selâtîn-i sâlifenin başlarına giydikleri mücevher kisveye denir. Cem’i تِيجَانٌ [tîcân] gelir tâ’nın kesriyle.

Şârih der ki mü’ellif إِكْلِيلٌ [iklîl]i تَاجٌ [tâc] ile tefsîr eyledikten sonra وَشِبْهُ عُصَابَةٍ يُزَيَّنُ بِالْجَوَاهِرِ 'ibâretiyle de tezyîl edip burada hemân إِكْلِيلٌ [iklîl] ile beyân eylemiştir. Kaldı ki usûl-i sâ’ireden münfehim olduğu üzere وَشِبْهُ عُصَابَةٍ kavli 'atf-ı tefsîrdir. Ve تَاجٌ [tâc] lafzı fi’l-asl Fârisîdir ve 'Aceme mahsûs baş kisvetidir, ya’nî mülûk-i 'Acemin zer ve zîver ile müzeyyen başlarına giydikleri kisvedir ki selefte her iklimin pâdişâhları birer gûne tertîb ederler idi. Ba’dehu lafz-ı mezbûru 'Arab dahi ahz ve 'imâmeli baş kisvetinde isti’mâl eylediler, zîrâ mu’ammem baş kisveti ‘Arabların ümerâ’ ve mülûklarına mahsûs idi. Ve hâliyen selâtîn-i ‘Osmâniyye hazerâtının ser-i sa’d-efserlerinde sorguçlu murassa’ kalansüve tâc-ı pâdişâhîdir. Ve Fârisîde mutlakan tâca efser denir; ve minhu’l-hadîsu: “اَلْعَمَائِمُ تِيجَانُ الْعَرَبِ” Zîrâ ekserî bâdiye-nişîn olmakla mekşûfü’r-re’s olurlar. Ve تَاجٌ [Tâc] Hulefâ-yı 'Abbâsiyyeden Mu’tadid-billâh Halîfe’nin sarâyı ismidir.

vulg. tac, s. 1. A crown or diadem. 2. A head-dress; as, a bishop’s mitre, the peculiar hat or cap worn by the various orders of dervishes, etc. 3. A cock’s comb or crest. 4. The corolla or whole inflorescence of a flower.

vulg. tac, s. (pl. اتواج، تیجان ) As P. تاج , q. vتاج التواریخ prop. n. (The crown of histories) Name of the earliest special history of the Ottoman sovereigns, composed by Sa‘du’d-Din, about A. D. 1575. It is a model of the most ornate style of Ottoman literary composition.

اَلتَّاجُ [et-tâc] Başa giyilen nesne إِكْلِيلٌ [iklîl] ma’nâsına.