(a. s. teb’den. c. : tabiîn, tâbiûn, tebea, tevabi’) : 1) birinin arkası sıra giden, ona uyan. 2) boyun eğen, bağlı kalan; birinin emri altında bulunan. 3) a. gr. kendinden evvelki kelimeye göre hareke alan [kelime] . tâbi cümle : gr. bağınlı cümle, yan cümle, fr. proposition subordonnee. 4) i. Hz. Muhammed (Aleyhisselâm)'i görmüş olanları (eshâbı) görüp kendisinden hadîs dinlemiş olan.

sıf. ar. s. tâbi’a. cm. Tebea, tevâbi’, tâbiîn [tebe’a’dan if.] 1. Birinin arkası sıra giden, tebeiyyet ve iktifâ eden: fukahâ-i ızâm, eimme-i mezâhibe tâbi olmuşlardır. 2. İtâat ve inkıyâd eden, mutî’, münkâd: bavyera krallığı almanya imparatorluğu’na tâbidir. 3. ed. Nahv-ı arabîde mâ-kablinin i’râbını alan (kelime). ≡ cm. bkz. تبعه tebea, توابع tevâbi’, تابعين tâbiîn.

a. 1. (pl. تابعون) That follows. 2. A follower in point of time; especially, one who lived after Muhammed was dead, but conversed with at least one of his companions. 3. Who follows the practice of another. 4. Who follows a leader in a service of worship. 5. A familiar spirit. 6. A servant. 7. (pl تابعە) A subject of a state or sovereign. 8. An appurtenance, a dependency (in law). 9. (grammar) A word in apposition. 10. (science of tradition) A collateral authority to a principal authority. 11. (T.) A barber’s apprentice.