ft. 1. Emir etmek, hükmeylemek: burada kim buyuruyor? 2. Âmir ve hâkim olmak, taht-ı emir ve hükmünde tutmak, idâre etmek: vaktiyle Basra ve Musul’a da Bağdâd vâlisi buyururdu. 3. Söylemek, demek. [ta’zîm ve zarâfet tabiri]: ne buyurdunuz? 4. Gitmek, gelmek, teşrîf etmek [kezâ ta’zîm ve zarâfet tabiri]: buyurun gidelim; ne vakit buyurdunuz? 5. Yemek, tenâvül etmek: buyurun; buyurmuyorsunuz. 6. Almak, ahz ü kabûl etmek: (bir şey takdîm ederek) buyurun. 7. Etmek, yapmak, eylemek. [makâm-ı ta’zîmde bu ef’âl-i muâvine yerine kullanılır]: tahrîr buyurmak; irsâl buyurmak; tenbîh buyurmak; zahmet buyurmayın.

v. t. & i. A. (tr.) 1. To order to be done; to decree. 2. To affix the mandate, "Be it executed accordingly’ over a doeument, petition, etc. 3. To deign to say. 4. To condescend to do. B. (int.) 5. To deign. 6. To rule over. (Much used as an auxiliary verb instead of ایتمك , ایلمك and قیلمق , when the actor is a person of rank, or is politely treated as such.).