i. [bölmek’den gl. بلوك bölük] 1. Paralanmış bir şeyin her bir parçası, kıta, kısım, cüz’. 2. Pay, hisse, sehim: beş bölüğe ayrılmak. 3. Duvar, çit, perde gibi bir hâcizle ayrılmış binâ vesâire kısmı, oda, dâire: bu ev dört bölüğe ayrılmıştır. 4. Bir büyük cemâattan ayrılmış cemâat, fırka, takım, tâife, fi’e, hizb, zümre: toplanan adamlar beş bölük olmuştu; bölük bölük geldiler. 5. Ale’l-ıtlâk cemâat, sürü, gürûh, fevc: bir bölük halk geldi. 6. Memleketin bir kısmı, cihet, taraf. 7. Ortadan bölünmüş saçın bir tarafa taranmış kısmı: saçını iki bölük etmiş. 8. As. Bir tabur piyâde veya bir alay süvâri askerinin münkasım bulunduğu aksâmın beheri ki ale’l-âde yüz neferden mürekkep ve bir yüzbaşının kumandasındadır: filân taburun birinci, ikinci bölüğü; bölük zâbıtânı.

s. Seeبلوك .

s. See بوكەلك .