sıf. 1. Bir şeye sürülmüş, yapışmış, âlûde. 2. Lekeli, kirli, mülevves. 3. Bir illet-i sâriyeye tutulmuş adamlarla ihtilât etmiş: filân yerden gelenler sıhhîyece bulaşık addolunur; bulaşık memleket. 4. Pâk ve berî olmayan: bulaşık bir adamdır. ≡ i. 1. Yapışan ve sürülen şey, leke, levs. 2. İllet-i sâriye. 3. Kirli ve yıkanmamış mutfak evânîsi: bulaşık yıkamak; bulaşık suyu = bu kapların yıkanmasından çıkan pis su, çirkef; bulaşık bezi = yıkanan kapları silecek bez.