s. 1. Distance. 2. Distress, misfortune. 3. Disappointment.

prep. 1. For; on account of; for the sake of. 2. To; in order to.

اَلْبَهْرُ [el-behr] (قَهْرٌ [kahr] vezninde) ve اَلْبُهُورُ [el-buhûr] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Be-gâyet aydın ve tâb-dâr olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَتِ الشَّمْسُ بَهْرًا وَبُهُورًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا أَضَاءَتْ Ve بَهْرٌ [behr] Gâlib olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَهُ إِذَا غَلَبَهُ Ve doldurmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ الْإِنَاءَ إِذَا مَلَأَهُ Ve ırak olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ الرَّجُلُ إِذَا بَعُدَ Ve hâ’ib olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ الرَّجُلُ إِذَا خَابَŞârih وَالْحُبُّ nüshalarını tahti’e edip savâb olan وَالْخَيْبَةُ olmaktır diye bi’l-istişhâd tansîs eylemiştir. Ve gussa ve tasaya uğramak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَهُ الْأَمْرُ إِذَا كَرَبَهُ Ve bir adama kazf ve iftirâ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ فُلاَنًا إِذَا قَذَفَهُ بِالْبُهْتَانِ Ve vüs’ ve tâkattan zâ’id teklîf eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ فُلاَنًا إِذَا كَلَّفَهُ فَوْقَ طَاقَتِهِ Ve ta’accüb eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَهْرًا لَهُ أَيْ عَجَبًا ve yukâlu: بَهْرًا لَهُ أَيْ تَعْسًا يَعْنِي هَلاَكًا Ve bu kahr ve galebe ma’nâsındandır; fi’l-i muzmer-i mehcûr ile mansûbdur, maglûb ve makhûr olsun demektir. Kâle fi’l-Esâs بَهْرًا لَهُ دُعَاءٌ عَلَيْهِ بِأَنْ يُغْلَبَ Ve بَهْرٌ [behr] Ayın ziyâsı kevâkib-i sâ’irenin ziyâsına gâlib olmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَهَرَ الْقَمَرُ إِذَا غَلَبَ ضَوْءُهُ ضَوْءَ الْكَوَاكِبِ Ve bir adam emsâl ve akrânına fâ’ik olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَهَرَ فُلاَنٌ إِذَا بَرَعَ أَيْ فَاقَ أَقْرَانَهُ

s. 1. A share, a lot. 2. A part; a subdivison. 3. Rays of light; radiance.

Mü’ellif سِرُّ الْوَادِي وَخَيْرُهُ 'ibâretiyle tefsîr eylemekle خَيْرٌ [hayr] mukâbelesiyle ekser-i nüsha şîn-i mu’ceme ile شَرٌّ [şerr]e sapmışlardır, galattır. Zîrâ سِرٌّ [sirr] derenin vasatına ve yayvan yerine denir ki sâ’ir mahallerinden hoş ve hayr ve atyeb olur. Ve بُهْرٌ [buhr] Arz-ı mahdûde-i mu’ayyeneye denir ki بَلَدٌ [beled] ma’nâsına. Ve bî-tâb olmaktan nâşî nefes kesilip har har solumak ma’nâsınadır; bunda ism ve masdar olur, hattâ solugan 'illetine ıtlâk olunur.

k. fa. [be = edât-ı ilsâk – her = m. Aslı Fârisîde her birine demek olup, lisânımızda galat olarak kullanılır.] Her, her biri: beher kitabın teclîdi için on kuruş istiyor. [beherine, beheri için gibi ta’birâtta “he” sâkin okunur.]

(a. i.) : 1) uzaklık, mesafe. 2) felâket. 3) ümidin boşa çıkması.

(f. b. s.) : her, herbir, herbiri-

(a. i.) : sık sık soluma, soluganlık.

اَلْبُهْرُ [el-buhr] (bâ’nın zammı ve hâ’nın sükûnuyla) ve اَلْبُهْرَةُ [el-buhret] (hâ’yla) Geniş yere denir, arz-ı müttesi’a ma’nâsına ki gittikçe müttesi’ ola. Ve derenin vasatına denir ki hayr ve atyeb olan mahallidir, yayvan olur, onda çayır ve çemen nâbit olur.