(a. i. c. : bagayâ) : fahişe.

اَلْبَغْيُ [el-bagy] (bâ’nın fethi ve gayn’ın sükûnuyla) 'Avret rûspî olup zinâ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَتِ الْأَمَةُ بَغْيًا إِذَا عَهَرَتْ فَهِيَ بَغِيٌّ وَبَغُوٌّ Ve bir adama tagallüble zulm ve sitem eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَى عَلَيْهِ إِذَا عَلَاهُ وَظَلَمَهُ Ve haktan 'udûlle serkeşlik eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَى فُلَانٌ إِذَا عَدَلَ عَنِ الْحَقِّ وَاسْتَطَالَ Ve yalan söylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَى الرَّجُلُ إِذَا كَذَبَ Ve iki tarafa salınarak sür’atle yürümek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَى فِي مِشْيَتِهِ إِذَا اخْتَالَ وَأَسْرَعَ Ve bir nesneye niteliğini bilmek için bakmak ma’nâsınadır, بَغْوٌ [bagv] gibi; yukâlu: بَغَى الشَّيْءَ إِذَا نَظَرَ إِلَيْهِ كَيْفَ هُوَ Ve bir nesneye muntazır olup gözetmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَى الشَّيْءَ إِذَا رَقَبَهُ وَانْتَظَرَهُ Ve bulut şiddetle yağdırmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَغَتِ السَّمَاءُ إِذَا اشْتَدَّ مَطَرُهَا Ve بَغْيٌ [bagy] Çok yağmura ıtlâk olunur; yukâlu: دَفَعْنَا بَغْيَ السَّمَاءِ خَلْفَنَا وَهُوَ الْمَطَرُ الْكَثِيرُ

اَلْبَغِيُّ [el-begiyy] (رَضِيٌّ [radiyy] vezninde) ve اَلْبَغُوُّ [el-beguvv] (عَدُوٌّ ['aduvv] vezninde) Zinâ-kâr 'avrete denir; yukâlu: إِمْرَأَةٌ بَغِيٌّ وَبَغُوٌّ أَيْ عَاهِرَةٌ Şârih der ki aslları بَغُويٌ idi. Ve 'inde’l-Ahfeş بَغِيٌّ [begiyy] فَعِيلٌ [fa’îl]dir. Ve sîga-i ahîre gayr-i kıyâs üzeredir. Ve بَغِيٌّ [begiyy] Mutlakan câriyeye ıtlâk olunur, aslı i’tibârıyla 'alâ-kavlin hürre-i fâcireye denir. Şârih der ki أَمَةٌ [emet]e بَغِيٌّ [begiyy] ıtlâkı Câhiliyye’de bagy ve zinâya müsâ’atlarına mebnîdir; yukâlu: جَاءَتْ بَغِيٌّ أَيْ أَمَةٌ أَوْ حُرَّةٌ فَاجِرَةٌ