iz. ar. cm. Butûn, karın, şikem 2. Soy, sülâle, nesil.

اَلْبَطْنُ [el-batn] (bâ’nın fethiyle) Bedende karna denir, Fârisîde şikem derler. Ve bu müzekkerdir, cem’i أَبْطُنٌ [ebtun] ve بُطُونٌ [butûn] ve بُطْنَانٌ [butnân] gelir bâ’nın zammıyla; yukâlu: إِعْتَلَّ بَطْنُهُ وَهُوَ خِلَافُ الظَّهْرِ Ve بَطْنٌ [batn] قَبِيلَةٌ [kabîlet]ten küçük olan obaya denir, ‘alâ-kavlin فَخِذٌ [fehiz]den küçük ve عِمَارَةٌ [‘imâret]ten büyük olanına denir. Bunun cem’i أَبْطُنٌ [ebtun] ve بُطُونٌ [butûn]dur. Ve بَطْنٌ [batn] Her nesnenin içerisine denir; yukâlu: بَطْنُ الشَّيْءِ أَيْ جَوْفُهُ Ve kuşun yeleğinin uzun olan şakkına denir ki devşirdikte içeride kalır; cem’i بُطْنَانٌ [butnân]dır. Ve بَطْنٌ [Batn] Yirmi mevzi’ adıdır. Ve masdar olur, karna vurmak ma’nâsına; yukâlu: بَطَنَهُ وَبَطَنَ لَهُ بَطْنًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا ضَرَبَ بَطْنَهُ Ve بَطْنٌ [batn] ve بُطُونٌ [butûn] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Gizli olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَطَنَ الشَّيْءُ بَطْنًا وَبُطُونًا إِذَا خَفِيَ Ve bir nesneyi bilmek ma’nâsına müsta’meldir ki iç yüzüne muttali’ olmaktan 'ibârettir; yukâlu: بَطَنَ خَبَرَهُ إِذَا عَلِمَهُ Ve bir adamın umûr ve esrârına dâhil ve mahrem-i havâssından olmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَطَنَ مِنْ فُلَانٍ إِذَا صَارَ مِنْ خَوَاصِّهِ

ب bir şeyin içini) kaplamak, (elbye) astar yapmak, doldurmak, şişirmek, kaplamak, içine astar koymak, astarlamak, astar geçirmek, içini doldurmak, çırpmak.

Karnı büyük, göbekli.

Gizlenmek, saklanmak.

Karın, batın, iç, rahim, derinlik, iç kısım, göbek. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; dahil, iç yerler, herhangi bir şeyin içi veya şişkin olan kısmı, yeme içme, ceninin oluşma bölgesi, içyüz, boşluk, süt veren hayvanların bir seferde doğurduğu miktar, mide, döl yatağı, bağırsaklar, merkez.

(a. i. c. : ebtân. bütün) : (bkz. : batın).

(a. i. c. : butun. ebtân) : 1) karın. 2) nesil, soy. (bkz. : batn).

(a. s.) : 1) zengin [adam]. 2) bodur [adam]. 3) obur [adam]. 4) şaşkın [adam]. 5) yalnız kendi nefsini düşünen [adam].

[koca] göbekli olmak.