(f. i.) : 1) talih, kader, kısmet. (bkz : ikbâl).

(f. i.) : oğul. (bkz. : ferzend, mahdûm)

ifa. Tâlih, kısmet, ikbâl: bahtı var imiş; bahtı yoktur; بخت سياه baht-ı siyah = kara tâli’; بد بخت bed-baht = tâlihsiz; نيك بخت nîk-baht = tâlihi yâver; بخت بيدار baht-ı bîdâr = uyanık yani yâver-i tâlih; بخت خواب آلود baht-ı hâb-âlûd = uyumuş yani nâ-müsâ’id tâli’.

Şârih der ki بُخْتٌ [buht] cem’-i cinsidir, müfredi بُخْتِيٌّ [buhtiyy]dir, رُومٌ [rûm] ve رُومِيٌّ [rûmiyy] gibi. Ve cem’ler müfredinindir. Ve işbu بُخْتِيٌّ [Buhtiyy] بُخْتُ نُصَّر [Buhtu Nussar]a mensûbdur ki selefte bir şâh-ı meşhûrdur. kuds’te yetmiş bin yehûdî katl eylemiştir. Zikr olunan deve onun tasarruf-kerdesidir. İntehâ. Ve بُخْتٌ [Buht] Esâmîdendir: 'Atâ b. Buht tâbi’îndendir ve 'Abdulvahhâb b. Buht ve Seleme b. Buht muhaddislerdir.

اَلْبُهْتُ [el-buht] (bâ’nın zammıyla) بَهِيتَةٌ [behîtet] ma’nâsınadır; yukâlu: جَاءَ بِالْبَهِيتَةِ وَالْبُهْتِ أَيِ الْكَذِبِ

اَلْبَخْتُ [el-baht] (bâ’nın fethi ve hâ-i mu’cemenin sükûnuyla) Gınâ. Ve bu Fârisîden mu’arrebdir.

اَلْبُخْتُ [el-buht] (bâ’nın zammıyla) Bir cins devedir. Ba’zılar eyitti: Şol deve ki 'Arabî olan deve ile 'acemîden doğmuş ola, ona بُخْتِيٌّ [buhtiyy] derler, بُخْتُ النُّصَّرِ [Buhtunnussar] dedikleri melike mensûb olduğu için.