(a. s.) : vücudu sivilceli olan [kim-50].

iz. ar. ve: ( besre بثره: iz. ar. cm.: büsûr tıb. Bir nev’i küçük sivilce

اَلْبَشْرُ [el-beşr] (bâ’nın fethi ve şîn’in sükûnuyla) Derinin ve sâ’ir nesnenin yüzünü kazıyıp sıyırmak ve soymak ma’nâsınadır; yukâlu: بَشَرَ الْأَدِيمَ وَغَيْرَهُ بَشْرًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا قَشَرَ بَشَرَتَهُ Ve بَشَرَةٌ [beşeret] Zâhir olunca kadar bıyığı kırkıp yalın eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَشَرَ الشَّارِبَ إِذَا أَحْفَاهُ حَتَّى تَظْهَرَ بَشَرَتُهُ Ve çekirge kısmı yer yüzünde olan nebât makûlesini bi’l-cümle ekl edip yeri çıplak eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَشَرَ الْجَرَادُ إِذَا أَكَلَ مَا عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ Ve bir işi bi-nefsihi kendi eliyle görmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَشَرَ الْأَمْرَ إِذَا بَاشَرَهُ Ke-mâ se-yuzkeru. Ve bir adama bir nesne ile müjde eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَشَرَهُ بِمَوْلُودٍ بِمَعْنَى بَشَّرَهُ Lâkin tef’îl eblagdır. Ve bir nesne yâ bir müjde sebebiyle şâd olup yüz göz gülmek ma’nâsınadır; tekûlu: بَشِرْتُ بِهِ وَبَشَرْتُ بِهِ بَشْرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ وَالثَّانِي إِذَا سُرِرْتَ بِهِ Ve bir adama güler yüz ile buluşmak ma’nâsınadır; tekûlu: بَشَرَنِي فُلاَنٌ بِوَجْهٍ حَسَنٍ أَيْ لَقِيَنِي بِهِ

اَلْبَثْرُ [el-besr] (bâ’nın fethi ve sâ’nın sükûnuyla) بَثْرَةٌ [besret]in cem’idir ki gövdede çıkan ufacık çıbanlar ma’nâsına. Ve بَثْرٌ [besr] ve بُثُورٌ [busûr] Gövdede çıbancıklar çıkmağa dahi derler; yukâlu: بَثَرَ وَجْهُهُ يَبْثُرُ مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَيَبْثَرُ مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ وَبَثُرَ يَبْثُرُ مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ فِيهِ ثَلَاثُ لُغَاتٍ Ve بَثْرٌ [besr] Ufak kuyulara dahi derler ki suyu yakın ola.