ft. [aslı: باغمق bağmak] 1. İp ve ona müşâbih şeyleri dolaştırıp rabt etmek, düğüm yapmak: ipi bağlamak; ipi çiviye bağlamak. 2. İp ve ona müşâbih bir şeyle bir şeyi diğerine veya birkaç şeyi birlikte rabt ü bend etmek. Demet bağlamak; ağacı herge bağlamak; hayvanı kazığa bağlamak; birinin ellerini, ayaklarını bağlamak. 3. Sarmak, sargı geçirmek: başını, gözünü, yarayı bağlamak; başına mendil bağlamak. 4. Takmak, asmak, kuşanmak, kuşatmak: bele kılıç bağlamak. 5. Kapamak, sedd ü bend etmek: kapıyı, suyun mecrâsını bağlamak. 6. Hâsıl ve peydâ etmek, edinmek. Ekin dâne, tohum bağladı; süt kaymak bağladı; sular buz bağlamış; yara cerâhat bağladı. 7. Kavuşturmak: ellerini bağlayıp dîvân durmak. 8. Tahsîs ve ta’yîn etmek: birine maâş, aylık, ta’yînât bağlamak. 9. Yapmak, teşkil etmek: saf bağlamak. 10. Toplayıp boğça ve denk etmek: eşyâyı bağlamış; yatakları bağlamışlardı. 11. Pranga ve zincire vurmak. Mücrimîni bağlamak usûlü ibtâl olundu.