i. 1. Yüze gelen cihet, ileri, kabl, pîş: evin önü, kapının önü. 2. Gelecek zaman, istikbâl: önümüz kıştır. 3. Cephe, nâsiye, alın: bir binâyı güzelleştiren önüdür. 4. Bir şeyin ve ale’l-husûs bir binanın alanı karşısında bulunan açıklık ve meydan: kışlanın önü geniş olmalıdır. 5. İleri taraf, geçen cihet, mâ-kabl, mâ-ba’d demek olan arka mukâbili: önü arkası. 6. Baş taraf, en ileri veya en yukarı cihet, sadr, re’s: askerin önü. 7. Huzur, pîş-gâh, nezd: önüne götürdüler; ne yüzle önüne çıkacaksın? ≡ sıf. Yüz tarafına ve ileriye gelen, önde bulunan, ileri: ön taraf; ön dişler; ön bahçe; ön kapı. ≡ zm. Öne, önde, önce, önden = ileriye, ileride, ileriden: öne düştü; önde durdu; önce gidiyordu; önden geçti. ≡ zz. İleri, istikbâl, âtî: önümüzde bir küçük yaz daha vardır.

i. 1. Zî-rûh sesi, avaz, sayha, yaygara. 2. Yüksek sesle şarkı söyleme, lahn. 3. Şöhret, sît, nâm.

vulg. ün اون s. 1. A voice, a sound, the cry of any living creature. 2. Fame, reputation.

vulg. ön, a. Front; foremost.