vulg. o, pron., 3d. pers, sing. (pl. آنلر) He, she, it.

vulg. o, demonstr, pron. That. (When used as an adjective, tho word remains unalterable in number and case, like all other adjectives. When a substantive, it is declined like the personal pronoun اول).

i. [او o ism-i işaretine “ل lam” ilâvesiyle hâsıl olmuştur; şol gibi – çok kullanmamaya başlayıp, yalnız medh makamında ve kitâbet-i resmiyenin bazı tabirâtında isti’mâl olunuyor.] Ol hüdâ-yı lem-yezel hakkı için; ol nebî-i zîşân’ın hürmetine; ol bâbda.

adv. First; before, earlier.

v. n. 1. A returning. 2. A having relation; reference, or dependence upon.

i. [او o ism-i işaretine “ل lam” ilâvesiyle hâsıl olmuştur; şol gibi – çok kullanmamaya başlayıp, yalnız medh makamında ve kitâbet-i resmiyenin bazı tabirâtında isti’mâl olunuyor.] Ol hüdâ-yı lem-yezel hakkı için; ol nebî-i zîşân’ın hürmetine; ol bâbda.

sıf. ar. s: ûlâ cm: evvelîn, evâ‘il [وأل ve’l ‘den itf.] 1. Birinci, ilk: bâb-ı evvel = birinci bâb; derece-i ûlâ = birinci derece; insanların evveli Hazreti Adem’dir. 2. Eski, geçmiş, kadîm: evvel zamanda; zamân-ı evvelde; evvelîn ve âhirîn = eskiler ve yeniler. 3. Tekaddüm eden, mukaddem: o benden evveldir ≡ i. Başlangıç, ibtidâ, baş: işin evveli, kelimenin evvelinde, kitabın evveli, beşinci karn-ı hicrînin evâ’ili, evâ’il-i ramazânda; onun evvel ve âhirini bilirim.

(a. s. c. : evâil) : 1) önce, ilk, birinci, iptida, başlangıç. 2) zf. eski, geçmiş, geçmiş zamanda.

h. [اول ol ism-i işâretiyle “وجه vech” ism-i arabîsinde ve “له le” harf-i ilsâkından mürekkep] o sûretle, o yolda.

a. (fem. اولی , pl. اوائل) 1. First. 2. Former. 3. s. The first part, the beginning.