iz. ar. cm. intikâlât. [نقل nakl’den ms. ifti’âl] 1. Bir yerden bir yere geçme, tebdîl-i mekân, göçme: anadolu’dan rumeli’ye intikâl edenler. [bu mana ile “nakl” isti’mâli daha me’nûsdur.] 2. Göçme. Sirâyet, bulaşma: emrâz-ı sâriye ekseriye temasla intikâl eder. 3. Mîras olarak veya mirâs gibi kalma, irsen geçme: pederinden kendisine birçok arâzî ve akârât intikâl etti; bazı illetler irsen ebeveynden evlâda intikâl eder. 4. Emvâl-i gayr-i menkûlenin müteveffâ ebeveynden evlâdın nâmına geçirilmesiyle bunların nâmına tapu ve sened i’tâsı: intikâl muâmelesi, harcı; henüz intikâli icrâ olunmamış. 5. Dâr-ı bekâya gitme, rihlet, irtihâl, vefât. [“irtihâl” daha müstamel olup, intikâl ekseriya “dâr-ı bekâ’ya muzâf olarak kullanılır.] 6. Sâmi’in, mütekellimin sözünden maksadını anlaması, sarâhaten söylenilmeyen şeyi de derk ve fehm etmesi: bu adamın intikâli yoktur; birden bire intikâl edemedim. 7. Sözün, bahsin bir şeye geçmesi: söz mikropların te’sîrine intikâl etti. 8. tıb. Bir maraz veya uzvun yer değiştirmesi: intikâl-i mevâki’-i emrâz; intikâl-i bevl, mesâne, maraz vesâire.