(a. i. c. : imtiyâzât) : 1) başkalarından ayrılma, farklı olma. 2) ayrıcalık. 3) bir işi, başkaları yapamamak üzere, husûsî müsâade ile bir kimseye veya bir müesseseye verme.

iz. ar. cm. imtiyâzât. [ميز meyz’den ms. ifti’âl] 1. Diğerlerinden ayrılma, farklı olma, fark, tefevvuk: beyne’l-akrân imtiyâzı vardır. 2. Temettu’lu, masraflı veya mesuliyetli bir işin başkaları yapamamak üzere bir adam veya şirket ve hey’ete tahsîsi, müsâade-i mahsûsa, ruhsat: demiryol, vapur, maden, fabrika, gazete imtiyâzı; imtiyâz ruhsatnâmesi, berâtı. 3. İstisnâ, muâfiyet, hukûk-ı istisnâiye: o hânedânın bazı imtiyâzâtı vardır. 4. Bir memleketin kendine mahsus nizâmâtla ve nîm-i müstakil sûrette idâre olunmak salâhiyeti, muhtâriyet-i idâre, idâre-i muhtâre: bulgaristan’ın imtiyâzı.

vn. 1. A being separated or distinguished from others; distinction. 2. T. A special privilege of any kind accorded by the Sultan.