(a. i. c. : i’tirâzât) : bir fikri, bir hükmü kabul etmeyip çürütmiye kalkışma.

iz. ar. cm. itirazât. [عرض arz’dan ms. ifti’âl] Bir fikir veya kararı kabul etmeyip çürütmeye kalkışma, esbâb ve delâil isteme veya ona karşı esbâb ve delâil îrâd etme: bu fikrinize itiraz etmeye mecburum. Bilerek bilmeyerek her söze itiraz etmek âdetidir. [arabîde bu manaya gelmiyorsa da, ma’ânî-i kesîresi beyninde, birinin yoluna çalı çırpı atıp engel çıkarma manası dahi bulunup, lisânımızdaki isti’mâli bundan me’hûz olsa gerektir. “ta’riz” kullandığımız manaya daha karîbdir.] || hk. Bir mahkemenin re’yi kararına veyahut vergi vesâire hakkında bir dâire-i resmiyenin karar ve teblîğine karşı beyân-ı mütâla’a ile tebdîl ve ta’dîlini dava etme.

vn. 1. A being broadside on. 2. A presenting an obstacle; a forming an impediment. 3. An objecting. 4. A clause’s occurring in a paragraph as a parenthesis.