(a. i. c. : izâfât) : 1) iki şey arasındaki bağ, ilgi. 2) gr. isim * tamlaması, isim takımı.

is. ar. cm. izâfât. [ضيف zayf’dan ms. if’âl] ed. Muzâf ile muzâfun-ileyh denilen birbirine merbût iki isim arasındaki nisbet ve irtibât: izâfetle okumak: izâfet kâideleri. – lisânımızda üç nev’i izâfet vardır: izâfet-i türkîye “allah’ın kulu” ve “mektep hocası” gibi. İzâfet-i arabiye “عبدﷲ abdullâh” gibi. İzâfet-i fârisîye “مردة خدا merd-i hudâ” gibi. Arabîde: izâfet-i lâmiye: فرس زيد feres-i zeyd (فرس لزيد feresün li-zeyd) izâfet-i minniye: خاتم فضة hâtemü fiddatin (خاتم من فضة hâtemün min-fiddatin) gibi. Türkçe’de izâfet-i muayyene: mektebin hocası, izâfet-i müpheme: mektep hocası gibi.

s. 1. A subsequent annexation, an accidental annexation of a quality to a substance. 2. The annexation of one noun to another, for the purpose of more strictly defining the latter. In Persian grammar the vowel كسرە or اسرە is added in pronunciation to the quiescent final consonant, a kesrated hamze, to a final vowel ە , or a kesrated consonantal ی to a final ا , or a kesra to a final ی, of the first of two nouns. The second noun may be a substantive, adjective, or pronoun. This form of izafet is much used in Turkish. Thus; ذلف یار zülf-i yâr, The tresses of a dear one.