(a. i. savâb’dan.) : 1) rast gelme, doğruca gidip erişme, yerini bulma. 2) doğru bir fikir söyleme. 3) düşme, tutma, dokunma.

is. ar. [صواب savâb’dan ms. if’âl] 1. Rast gelme, doğru varma, yerini bulma: ok hedefe, kurşun ava isâbet etti. 2. Doğru bir re’y ve mütâlaada bulunma: söylediğinde nâdiren isâbet eder; isâbet buyurdunuz. 3. Düşme, tutma, dokunma: filâna kur’a, nüzûl, sâ’ika isâbet etti. 4. Münâsib ve tam vaktinde olan iş ve fiil ve hareket: isâbet oldu: isâbet ki siz de bulundunuz.

اَلْعِصَابَةُ [el-'isâbet] ('ayn’ın kesriyle) Şol kızıl buluta denir ki kurak yıllarda ufk-ı garbîde nümâyân olur. ve başa ve cebheye bağladıkları sargıya denir, çenber ve dil-dâde ve kaş bastı ve baş bağı gibi. Ve hâssaten sarığa denir, عِمَامَةٌ ['imâmet] gibi; yukâlu: شَدَّ رَأْسَهُ بِعِصَابَةٍ وَهِيَ مَا عُصِبَ بِهِ وَكَذَا الْعِمَامَةُ Ve عِصَابَةٌ ['isâbet] Nâstan ve at ve kuş makûlesinden on neferden kırka varınca cemâ’ate denir, عُصْبَةٌ ['usbet] dahi denir; yukâlu: عِصَابَةٌ مِنَ الرِّجَالِ وَالْخَيْلِ وَالطَّيْرِ أَيْ مَا بَيْنَ الْعَشَرَةِ إِلَى الْأَرْبَعِينَ

vn. 1. A hitting the mark; a striking; an attaining; a reaching; a stumbling upon.

interj. Capital! Well done! Bravo! A hit!.