(a. s. tâbi’nin c.) : 1) birinin sözüne, işine, mesleğine uyanlar. 2) hizmetçiler, uşaklar.

(a. i.) : 1) tabî kılma, arkasına, ardına katma. 2) gr. bir kelimeye katılan aynı kalıpta başka ve mânâsız söz, koşuntu. “yemek memek” deki "memek"; “zengin mengin” deki “mengin” gibi.

(a. i.) : tâbî olma uyma, ardısıra gitme.

iz. ar. [تباع tıbâ’’dan ms. if’âl] Ancak burada masdariyet manası maksûd değildir.] ed. bir kelimenin arkasından lafzan ona müşâbih olarak îrâd olunan lafz-ı mühmel: at mat, kılıç mılıç gibi: itbâ’ için îrâd olunmuş bir lafz-ı mühmeldir denilir.

iz. ar. [تباع tibâ’’dan ms. ifti’âl.] Uyma, tâbi’ olma, birinin kavil veya mezheb ve mesleğine imtisâl, iktidâ, iktifâ: imâm-ı âzama ittibâ’ edenler.

s., pl. of تبع Followers, attendants, servants.

v. n. 1. A making or letting (one) follow (another). 2. A following after (another). 3. A succession of similar sounding words, as tag-rag, fiddle-faddle, etc., which, separately, may or not be in use or have meanings (a form of speech or rhetorical figure much used in Arabic, Persian and Turkish); as چولق چوجق women and children, and the like. In conversation, every Turkish word, substantive, adjective, or verb, can be repeated with a letter m for its initial. This second word is for our and so on, and such like. Thus, پاشا ماشا Pasha, or pashas and such like; آت مات horses and so on.