is. ar. cm: âlât. 1. Bir iş işlemekte veya sanat icrâsında kullanılan edevât, avadanlık: âlet-i harp, âlât-ı cerrâhiye, âlât ve edavât. 2. Uzuv: آلت معهوده âlet-i ma’hûde = uzv-ı ricliyyet; آلات تناسليه âlât-ı tenâsüliyye = erkek ve dişi a’zâ-i tenâsülü. || mc. Sebeb-i vâsıta. Bir şeyin icrâsına tavassut eden: hayra, şerre alet olmak. [sonundaki te, tâ’-i te’nîs ise de, türkçede hiçbir vakit آلت âlet ve آله âle sûretinde kullanılmaz.]

i. 1. Üst mukâbili, zîr, taht: yerin üstü de bir altı da bir. 2. Arka, geri, son: bu işin altı iyi çıkmayacak. 3. Gerideki kısım, mâ-ba’d, muahhar cihet: hikâyenin altı daha gariptir. = sıf. 1. Aşağıda, bir diğer şeyin mâ-dûnunda bulunan, esfel, tahtânî, zîrîn: alt kat, alt çene. 2. Bir şeye ma’rûz bulunan: top altı, rüzgâr altı. || mc. Hakir görmek.

s. 1. An under surface. 2. A space or place beneath a thing.

adj. That is lower than; that is under.

s. (pl. آلات) 1. A tool; an implement; an instrument; a machine. 2. An organ of the body.