adv. At the end, at the last. (of a thing).

اَلْآخَرُ [el-âhar] (hemzenin fethi ve meddi ve hâ’nın fethiyle) İki nesnenin öbürüsüdür.

sıf. ar. ns.: âhire. [âhir’den if.] 1. Son, sonraki: آخر نفس âhir nefes = son nefes آخر زمان âhir zaman = son zaman; âhir zaman peygamberi ≡ fahr-i kâinât salla’llâhü aleyhi vesellem efendimiz. 2. biten, hitâm bulan: âhir oldu, bitti. ≡ iz. cm.: اواخر evâhir = son zaman, nihâyet: evâhir-i ömründe, evâhir-i muharremde.

s. The last or latter part, end (of things or a thing).

a. fem. Another, other (than a former or first).

sıf. ar. ns.: uhra. [ahar’dan itf.] Başka, gayrı, diğer: وقت آخر vakt-i âhar = başka vakit: او بحث آخر o bahs-i âhar = o başka bahs; تعبير آخرله tabir-i âharla = başka ifâde ile.

(a. s. c. : âhirin, âhirûn, evâhir) : son, sonraki, en sonra.

(a. s.) : başka, diğer, gayrı.

(a. zf.) : nihayet, son olarak.

a: fem. آخرە Last.