اَلشُّرْبُ [eş-şurb] ve اَلشَّرْبُ [eş-şerb] ve اَلشِّرْبُ [eş-şirb] (şîn’in zammı ve fethi ve kesriyle) İçmek; yukâlu: شَرِبَ الْمَاءَ وَغَيْرَهُ شُرْبًا وَشَرْبًا وَشِرْبًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ وَقُرِئَ ﴿فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ﴾ (الواقعة 55) بِالْوُجُوهِ الثَّلَاثَةِ Ba’zılar eyitti: شَرْبٌ [şerb] feth-i şîn’le masdardır ve hafzla ve ref’le ismlerdir, شَرِبْتُ [şeribtu]den. Ve شَرْبٌ [şerb] feth-i şîn’le, شَارِبٌ [şârib]in cem’i olur, رَكْبٌ [rekb] رَاكِبٌ [râkib]in cem’i olduğu gibi, nitekim شَرْبٌ [şerb] de cem’i شُرُوبٌ [şurûb] gelir zammeteynle.