اَلشِّفَاءُ [eş-şifâ’] (كِسَاءٌ [kisâ’] vezninde) Devâ’ ve 'ilâc ma’nâsınadır, tesmiye bi’l-masdardır; cem’i أَشْفِيَةٌ [eşfiyet] ve cem’ü’l-cem’i أَشَافِي [eşâfî] gelir, yukâlu: فِيهِ شِفَاءٌ أَيْ دَوَاءٌ Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre bu mâdde şîn-i meftûha ile kenâr ma’nâsına olan شَفَا mâddesinden me’hûzdur ki ‘âfiyet ve selâmet kenârına varmak ma’nâsına olup ba’dehu ‘âfiyette müsta’mel oldu. Ve شِفَاءٌ [şifâ’] Hastayı sağaltmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَفَاهُ اللهُ مِنْ مَرَضِهِ يَشْفِيهِ شِفَاءً أَيْ بَرَأَهُ Şârih der ki hasta sağalmak ma’nâsına da gelir; yukâlu: شُفِيَ الْمَرِيضُ عَلَى الْمَجْهُولِ إِذَا بَرَأَ Ve شِفَاءٌ [şifâ’] Hasta için ‘âfiyet istemek ma’nâsınadır; yukâlu. شَفَاهُ إِذَا طَلَبَ لَهُ الشِّفَاءَ Ve güneş batmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَفَتِ الشَّمْسُ إِذَا غَرَبَتْ Ve شِفَاءُ [Şifâ’] Esâmî-i nâstandır.