i. 1. Üst, fevk, her şeyin yukarısı, zeber: üzeri bozuk, üzere çıkmak, üzerinden dökülmek, üzerimize atıldı. 2. Arka, sırt, zahr, püşt: yükü kendi üzerine aldı, üzerinden attı. 3. Dış taraf, yüz, hâric, bîrûn: üzeri pek kirli idi; içine bakmadımsa da üzerinden öyle anlaşılıyordu; mektubun üzeri. 4. Üst baş, kıyâfet: üzeri temiz. 5. Yan, beraber, maiyyet: üzerinde akçe bulunmadı; silahlarını üzerinden attı. 6. Uhde, zimmet: üzerimize terettüb eden; üzerine lâzım olan; bu iş filânın üzerindedir. ≡ hc. 1. Üst: evin üzerinde durmak, üzerine çıkmak, üzerinden düşmek. 2. Dâir, müteallik, sûku’l-ceyş üzerine bahs açıldı. 3. Göre, teba’iyyeten, imtisâlen: aldığım emr üzerine hareket ettim. 4. Şartıyla: va’desinde edâ etmek üzere ikrâz etmiştim. Karşı, aleyhinde: düşman üzerine asker sevk etmek. 5. İçin, li-ecl, niyetiyle, maksadıyla: ava gitmek üzere hazırlanmaktadır; bir mektep açmak üzere iâne topluyorlar. 6. Azm ve tasmîm ve kurb beyân eder: gitmek üzeredir = gitmesi musammemdir: gelmek üzeredir = gelmesi pek karîbdir, bekleniliyor; bitmek üzeredir. 7. Gibi, misillü, tarzda, yolda, ol-vechile: bâlâda beyan olunduğu üzere; zîrde arz ve ifâde olunacağı üzere [bu son dört manada dâimâ mef’ûlun-ileyh sûretinde olarak “üzere” kullanılır. – bu “he”yi nefs-i kelimeden addedip, üzeri ve üzerinde gibi tabirâtta mahzûf farz etmek zehâbı da vardır.] Üzerine atmak = azv ü isnâd etmek.

عُذَرُ ['Uzer] (زُفَرُ [zufer] vezninde) İbn Sa’d’dır ki Hemedân kabîlesindendir.