zm. [“ö”den ism-i işâretiyle mekân beyân eden “te” yahut “ta” edâtından mürekkep. ç. otâ] 1. Uzakta, uzakça, mahallin ba’îdine işâret içindir, karîbine işâret için olan “beri” mukâbili: ötede otur; öteye git. 2. Daha uzak, daha ileri olan yer: oraya kadar bilirim ötesine karışmam; 75 arz-ı cenûbîsinin ötesi meçhûldür. 3. Bir şeyin arkasında bulunan, mâverâ’: denizin ötesine geçmek; çayın ötesinden gelmek. ≡ zz. Zaman-ı ba’ide işâret içindir, eski ve uzak zaman: öteden, öteden beri = eskiden, eskiden beri, mine’l-kadîm. ≡ sıf. 1. Diğer, uzakça bulunan: öte gün = uzakça bulunan, pek yakın olmayan bir gün, birkaç gün evvel. 2. Öbür taraftaki: nehrin öte yakası; öte taraf.