(a. s. ışk’dan) : 1) birine, bir şeye tutkun, imre, emre. âşık-ı bîkarâr : kararsız âşık. âşık-ı dîdâr-i pâk : temiz yüzün âşıkı. 2) ed. evvelce ordularda, kışlalarda, köy odalarında ve mahalle kahvelerinde gerek kendinin, gerek başkalarının sözlerini sazla ve sözle dile getiren kimse; halk şâiri. 3) [cümledeki yerine göre] ahbap, hazret, ma’hut, seninki (müen “âşıka”).

sıf. [آشمق aşmak’tan] bir şeyin üzerine aşıp çıkmış. ≡ i. Topuk kemiği ki oyunda kullanılıp birbiri üstüne konur. – aşık kemiği dahi derler. [eski imlâsı: آشوق aşuk.]

a. & s. (fem. عاشقە; pl. عشاق) 1. In love; a lover. 2. (mystics) An enraptured saint, a dervish. 3. T. A wandering minstrel.