اَلْوَرَاعَةُ [el-verâ’at] (قَنَاعَةٌ [kanâ’at] vezninde) ve اَلْوَرَاعُ [el-verâ’] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) ve اَلْوَرْعَةُ [el-ver’at] (vâv’ın fethi ve zammıyla) ve اَلْوُرُوعُ [el-vurû’] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) ve اَلْوُرْعُ [el-vur’] (vâv’ın zammıyla ve zammeteynle) Bir adam korkak olmak ma’nâsınadır; yukâlu: وَرَعَ الرَّجُلُ وَوَرُعَ وَرَاعَةً وَوَرَاعًا وَوَرْعَةً وَوُرْعَةً وَوُرُوعًا وَوُرْعًا وَوُرُعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا جَبُنَ Ve hakîr ve za’îf ve çolpa ve işe yaramaz olmak ma’nâsınadır; yukâlu: وَرَعَ فُلاَنٌ وَوَرُعَ إِذَا صَغُرَ وَضَعُفَ Ve وَرَاعَةٌ [verâ’at] ve وُرْعٌ [vur’] (vâv’ın zammıyla) ve وُرُوعٌ [vurû’] Bir adamın mâlı ya’nî devâbb ve mevâşîsi hakîr ve za’îf olmak ma’nâsınadır; yukâlu: وَرُعَ الرَّجُلُ وَرَاعَةً وَوُرْعًا وَوُرُوعًا مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ إِذَا كَانَ مَالُهُ أَوْرَاعًا Ve وَرَاعَةٌ [verâ’at] Bir nesneden geri durup ferâgat eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: وَرِعَ عَنْهُ يَرِعُ كَوَرِثَ يَرِثُ وَرَاعَةً إِذَا كَفَّ عَنْهُ

وَرَاءُ [verâ’] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Ahvâl-i mukteziyeye mebnî âhirinin harekât-ı selâsıyla mebnîyye olarak ve اَلْوَرَاءُ [el-verâ’] Mu’arref olarak half ve emâm; ya’nî ense ve ön cihetlere ıtlâk olunmakla azdâddandır, zîrâ وَرَاء [verâ’] fi’l-hakîka bir tarafın âher cânibidir ki birbirini örter ola.

اَلْوَرَعُ [el-vera’] (fethateynle) Korkak, bed-dil ma’nâsına. İbnu’s-Sikkît eyitti: Bizim ashâbımız وَرَعٌ [vera’]ı cebân ma’nâsına haml ettiler ve lâkin وَرَعٌ [vera’] şol kimsedir sagîr ve za’îf olup onun katında gınâ verir nesne olmaya. Ve وَرَعٌ [vera’] Maldan dahi 'ibâret olur; yukâlu: إِنَّمَا مَالُ فُلَانٍ أَوْرَاعٌ أَيْ صِغَارٌ