اَلْوَجْءُ [el-vec’] (vâv’ın fethi ve cîm’in sükûnuyla) El ile yâ hançer ve bıçak ile vurmak ma’nâsınadır; yukâlu: وَجَأَهُ بِالْيَدِ وَالسِّكِّينِ يَجَأُهُ كَوَضَعَهُ يَضَعُهُ وَجْئًا إِذَا ضَرَبَهُ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: وَجَأَ الْمَرْأَةَ أَيْ جَامَعَهَا ve وَجْءٌ [vec’] ve وِجَاءٌ [vicâ’] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Koçun yâ tekenin hâyelerini ihrâc eylemeyip belki hâyelerinin damarlarını iki taş arasında dövüp enemek ma’nâsınadır; bu sûrette hâyeleri sâlim kalır, ‘alâ-kavlin hâyeleri hurd haşhâş edince kadar dövmektir, tâ ki sınıp enenmiş hükmünde ola; yukâlu: وَجَأَ التَّيْسَ وَجْئًا وَوِجَاءً إِذَا دَقَّ عُرُوقَ خُصْيَيْهِ بَيْنَ حَجَرَيْنِ وَلَمْ يُخْرِجْهُمَا أَوْ هُوَ رَضُّهُمَا حَتَّى تَنْفَضِخَا Vech-i mezkûr üzere dövmeyip beyzalar ihrâc olunur ise, خِصَاءٌ [hisâ’] denir ve 'ale’l-‘aks وِجَاءٌ [vicâ’] denir.