الطِّنْءُ [et-tin’] (tâ’nın kesri ve nûn’un sükûnuyla) Bakiyye-i hayât ve huşâşe-i rûh ma’nâsınadır; yukâlu: تَرَكْتُهُ بِطِنْئِهِ أَيْ بِحُشَاشَةِ نَفْسِهِ Ya’nî “Onu hayâttan henüz ramak kalmış iken bırakıp geldim.” Ve طِنْءٌ [tin’] Hâne ve menzil ve döşeme ve bisât ma’nâlarınadır. Ve مَيْلٌ بِالْهَوَى [meyl bi’l-hevâ] ya’nî heves ve hevâya meyl ile muktezâ-yı nefs-i emmâreye tâbi’ olmağa denir; yukâlu: مَا خَلاَّهُ الطِّنْءُ أَيِ الْمَيْلُ بِالْهَوَى Ve arz-ı beyzâ’ ya’nî nebâtât cinsinden hâlî kır yere denir. Ve ravza ve çemen-zâr ve mergzâra denir. Ve sû-i zan ve rîbet ve töhmet ma’nâsınadır. Ve maraz ve dâ’ ma’nâsınadır. Ve havuzda kalan su bakiyyesine denir. Ve yırtıcı cânverler şikâr eylemek için sayyâdların زُبْيَةٌ [zubyet] tarzında ittihâz eyledikleri çukura denir. Ve زُبْيَةٌ [zubyet] zâ’nın zammıyla arslan saydı için hafr olunan çukurdur. Ve طِنْءٌ [tin’] Harâreti zâ’il olmuş küle denir; رَمَادٌ هَامِدٌ [remâd hâmid] ma’nâsına. Ve zinâ ve fücûr ma’nâsınadır. Ve taştan çevrilmiş koyun ve deve ağılına denir. Ve himmet ma’nâsınadır; بَعِيدُ الطِّنْءِ [ba’îdu’t-tin’] بَعِيدُ الْهِمَّةِ [ba’îdu’l-himmet] demektir.