اَلتَّفَكُّهُ [et-tefekkuh] (تَفَعُّلٌ [tefa’’ul] vezninde) Bir nesneden pek hoşlanıp pesendine gelmekle ta’accüb eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَفَكَّهَ مِنْهُ إِذَا تَعَجَّبَ Ve pek nâdim ve peşîmân olmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَفَكَّهَ الرَّجُلُ إِذَا تَنَدَّمَ Ve temettu’ ve intifâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَفَكَّهَ بِهِ إِذَا تَمَتَّعَ Ve fâkihe yemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَفَكَّهَ الرَّجُلُ إِذَا أَكَلَ الْفَاكِهَةَ Ve fâkiheden perhîz eylemek ma’nâsına olmakla zıdd olur. Pes تَجَنُّبٌ [tecennub] bâbından olur, تَأَثُّمٌ [te’essum] gibi; yukâlu: تَفَكَّهَ فُلَانٌ إِذَا تَجَنَّبَ عَنِ الْفَاكِهَةِ ve kavluhu ta’âlâ: ﴿فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ﴾ تَهَكُّمٌ أَيْ تَجْعَلُونَ فَاكِهَتَكُمْ قَوْلَكُمْ إِنَّا لَمُغْرَمُونَ أَوْ تَكَفَّهَ هُنَا بِمَعْنَى أَلْقَى الْفَاكِهَةَ عَنْ نَفْسِهِ قَالَهُ ابْنُ عَطِيَّةَ Pes kavl-i sânîye göre tecennüb bâbından olur. Şârih der ki ba’zılar teneddüm ile tefsîr eylediler.