(a. i. üss’den. c. te’sîsât) : esas koma, temel atma, kurma; kuruluş,

(a. i. üss’den. c. te’sîsât) : esas koma, temel atma, kurma; kuruluş,

اَلتَّأْصِيصُ [et-te’sîs] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Binâ makûlesi nesnenin eczâ ve erkânını birbirine çitiyip ve sokuşturup be-gâyet metîn ve üstüvâr kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: أَصَّصَ الْبِنَاءَ إِذَا وَثَّقَهُ وَشَدَّهُ وَأَلْزَقَ بَعْضَهُ بِبَعْضٍ

اَلتَّأْسِيسُ [et-te’sîs] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Binâ olunacak hânenin hudûdunu beyân ile temel yapıp kaldırmak ma’nâsınadır ki temel bırakmak ta’bîr olunur; yukâlu: أَسَّسَ دَارَهُ إِذَا بَيَّنَ حُدُودَهَا وَرَفَعَ قَوَاعِدَهَا وَبَنَى أَصْلَهَا Ve تَأْسِيسٌ [te’sîs] Ehl-i ‘arûz ıstılâhında kâfiye vâki’ olan kelimede kâ’in şol elif harfine denir ki onunla revî olan harfin beyninde hemân bir harf vâki’ ola; niteki Nâbiga ez-zubyânî nâm şâ’irin işbu: hكِلِينِي لِهَمٍّ يَا أُمَيْمَةُ نَاصِبِ || وَلَيْلٍ أُقَاسِيهِ بَطِيءِ الْكَوَاكِبِh beytinde vâki’ نَاصِب ve كَوَاكِب kelimelerinde olan elif gibi. Ve 'inde’l-ba’z تَأْسِيسٌ [te’sîs] kâfiye harfine ıtlâk olunur ki dahîlden mukaddem zikr olunur, zikr olunan elif gibi.

اَلتَّأْسِيسُ [et-te’sîs] ('alâ-vezniاَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) Muhkem kılmak; yukâlu: أَسَّسْتُ الْبِنَاءَ تَأْسِيسًا Ve تَأْسِيسٌ [te’sîs] 'İlm-i kâfiyede şol elife derler ki onunla harf-i revî beyninde bir harf ola, “nâsıb” gibi meselâ âhir-i şi’rde olduğu takdîrce.