(a. i. ımn’dan) : 1) içine alan, başka şeyler arasında bir şeyi daha hâvî olan. (bkz. : indimâc). 2) (zıman’dan) kefil olma. (bkz. : taahhüd, tekeffül).

3. fels. "içlem, "içerme, fr. compréhension.

iz. ar. [ضمن zımn’dan ms. tefa‘ul] 1. Hâvî ve şâmil olma, sâir şeyler meyânında bir şeyi dahi ihâta etme: çiftlik bağı dahi tazammun ediyor; bu kelâmın tazammun ettiği manalar. [if. “mutezammın” daha müstameldir.] 2. [zaman’dan] kefîl olma: tekeffül, taahhüd: bana filân tazammun etti. n. [“zâmin olmak” tabiri daha müstameldir.]