اَلطَّشُّ [et-taşş] (tâ’nın fethi ve şîn’in teşdîdiyle) ve اَلطَّشِيشُ [et-taşîş] (هَزِيزٌ [hezîz] vezninde) Matar-ı za’îfe denir ki رَذَاذٌ [rezâz]dan ya’nî çisintiden ziyâdece olur; yukâlu: مَا وَقَعَ إِلاَّ طَشٌّ وَطَشِيشٌ أَيْ مَطَرٌ ضَعِيفٌ وَهُوَ فَوْقَ الرَّذَاذِ Ve طَشٌّ [taşş] Masdar olur, zikr olunan yağmur yağdırmak ma’nâsınadır; yukâlu: طَشَّتِ السَّمَاءُ طَشًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ وَالثَّانِي إِذَا جَائَتْ بِالطَّشِيشِ Ve bir adam طُشَاشٌ [tuşâş] dedikleri 'illete uğramak ma’nâsınadır; yukâlu: طُشَّ الرَّجُلُ عَلَى الْمَجْهُولِ إِذَا أَصَابَ بِالطُّشَاشِ

s. (pl. طسوس) A cup, a bowl; a basin of metal.

اَلطَّسُّ [et-tass] (tâ’nın fethi ve sîn’in teşdîdiyle) ve اَلطَّسَّةُ [et-tasset] Kezâlik leğen dedikleri âlet ki içinde nesne yurlar, طَسْتٌ [tast]ta lügattır.