طَهْ [tah] (بَلْ [bel] vezninde) Fi’l-i emrdir, إِطْمَئِنَّ ma’nâsına ki mutma’inn ol demektir, ‘alâ-kavlin lügat-i habeşiyyede يَا رَجُلُ ma’nâsınadır. Ve tâ’nın ve hâ’nın fethalarını işbâ’la kırâ’at edene göre hurûf-ı hecâdan iki harf olur biri tâ’ ve biri hâ’dır. Mü’ellif bununla tâhâ sûresinin evvelinde olan طه kelimesine işâret eylemiştir ki ba’zılar بَلْ [bel] vezninde kırâ’at eyledi, ona göre aslı طَأْ kelimesidir ki وَطِئَ lafzından emr-i hâzırdır, hemze hâ’ya kalb olunmuştur. Fahr-i 'âlem 'aleyhi’s-selâm hazretleri teheccüd namâzında bir ayak üzere kâ’im olmakla iki ayaklarını birden basıp itmînân üzere olmaları bâbında emr olunmuştur yâhûd طه kelimesi lügat-i habeşede يَا رَجُلُ demektir tâhâ sûresi evvelinde müfessirînin vücûh-ı 'adîdesi olmakla mürâca’at oluna.