اَلشِّعْرُ [eş-şi’r] (şîn’in kesri ve ‘ayn’ın sükûnuyla) ve اَلشَّعْرُ [eş-şa’r] (şîn’in fethiyle) ve اَلشَّعْرَةُ [eş-şa’ret] (şîn’in harekât-ı selâsıyla) ve اَلشِّعْرَى [eş-şi’râ] (ذِكْرَى [zikrâ] vezninde) ve اَلشُّعْرَى [eş-şu’râ] (رُجْعَى [ruc’â] vezninde) ve اَلشُّعُورُ [eş-şu’ûr] (ظُهُورٌ [zuhûr] vezninde) ve اَلشُّعُورَةُ [eş-şu’ûret] (شُطُورَةٌ [şutûret] vezninde) ve اَلْمَشْعُورُ [el-meş’ûr] (مَيْسُورٌ [meysûr] vezninde) ve اَلْمَشْعُورَةُ [el-meş’ûret] (hâ’yla) ve اَلْمَشْعُورَاءُ [el-meş’ûrâ’] مَشْيُوخَاءُ [meşyûhâ’] vezninde ki on iki masdardır, bir nesneyi hoşça fehm edip zekâ ve zihn ve fetânetle mezâyâ ve dakîkasına varıp iyice idrâk eylemek ma’nâsınadır ki عِلْمٌ ['ilm]den ahass olur, bundan tanımak ile ta’bîr olunur; yukâlu: شَعَرَ بِهِ وَشَعُرَ شِعْرًا وَشَعْرًا وَشَعْرَةً مُثَلَّثَةٌ وَشِعْرَى وَشُعْرَى وَشُعُورًا وَشُعُورَةً وَمَشْعُورًا وَمَشْعُورَةً وَمَشْعُورَاءَ مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ وَالْخَامِسِ إِذَا عَلِمَ بِهِ وَفَطِنَ لَهُ وَعَقَلَهُ

اَلسُّعُرُ [es-su’ur] (zammeteynle) ‘Azâb zahmetine derler. Ferrâ rivâyetinde ki Bârî ta’âlanın ﴿إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ﴾ (القمر 47) kavlinde vâki’ olmuştur. Ve سُعُرٌ [su’ur] Kezâlik cünûna dahi derler.