(a. i. c. : escâ’) : 1) nesirde yapılan kafiye. 2) ibarenin kafiyeli olan cümle sonlarından her biri. 3) kumru, güvercin gibi kuşların ötüşü.

اَلشَّجْعُ [eş-şec’] (سَجْعٌ [sec’] vezninde) Bir kimseye şecâ’atte gâlib olmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَجَعَهُ شَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا غَلَبَهُ بِالشَّجَاعَةِ

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (رَجْعٌ [rec’] vezninde) Mukaffâ olan kelâma denir ki murâd hem-kâfiye olan fıkradır, ‘alâ-kavlin revî-i vâhid üzere kelâmın müvâlâtından ya’nî fıkra-i âtiyenin âhiri fıkra-i ûlânın âhirinde olan revî harfine muvâfakatından ‘ibârettir ki ism-i masdar olur; cem’i أَسْجَاعٌ [escâ’]dır. Ve أُسْجُوعَةٌ [uscû’at] dahi bu ma’nâyadır; cem’i أَسَاجِيعُ [esâcî’] gelir. Ve bunlar kelâm-ı mensûra mahsûstur ve ma’nâ-yı âtîden me’hûzdur. Ve سَجْعٌ [sec’] Masdar olur, fevâsılı mutazammın ya’nî kâfiyeli fıkralar ile tekellüm eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: سَجَعَ الْخَطِيبُ سَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا نَطَقَ بِكَلاَمٍ لَهُ فَوَاصِلُ Ve kumru ve güvercin makûlesi âvâzını terdîd ve tercî’ ederek ötmek ma’nâsınadır ki ma’nâ-yı aslîdir; yukâlu: سَجَعَتِ الْحَمَامَةُ إِذَا رَدَّدَتْ صَوْتَهَا Ve maksada nehc-i vâhid üzere sapmayarak doğruca kasd ve âhenk eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: سَجَعَ ذَلِكَ الْمَسْجَعَ أَيْ قَصَدَ ذَلِكَ الْمَقْصَدَ

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (sîn’in fethi ve cîm’in sükûnuyla) Mukaffâ olan kelâma derler.