(a. i. c. : sılâb) : haç. (bkz : çelîpâ). Ehl-i salib : haçlılar, fr. eroisades. İlka-üs-salib fi-l-mâ : haçı suya atma.

اَلصَّالِبُ [es-sâlib] (lâm’ın kesriyle) Bu dahi arka kemiğine denir. Ve صَالِبٌ [sâlib] Titremesi olan humma 'ârızasına denir ki sıtma ta’bîr olunur; yukâlu: أَخَذَتْهُ حُمًّى صَالِبٌ وَهِيَ الَّتِي فِيهَا رِعْدَةٌ Şârih der ki izâfetle ve izâfetsiz ve bi-re’sihi isti’mâl olunur. Ve ümmehât-ı sâ’irede harâret-i zâ’idesi olan ile ki Fârisîde teb-i germ derler müfesserdir. Mü’ellif نَافِضٌ [nâfid] ile mürâdif resm eylemiştir.

s. (pl. صلبان) 1. A cross. 2. A crucifix. 3. The four stars, α, β, ϒ, δ Delphini.

a. (fem. صلیبە) 1. (pl. صلاب) Hard, firm; rigid, stiff; tough, strong; sturdy. 2. Hung by the neck till dead. 3. Crucified.

اَلصَّلِيبُ [es-salîb] (sâd’ın fethi ve lâm’ın kesriyle) Haç ki Nasârâ ona taparlar.

اَلصُّلُبُ [es-sulub] (sâd’ın ve lâm’ın zammı ile) ve اَلصُّلْبَانُ [es-sulbân] Cem’i gelir. Ve صَلِيبٌ [salîb] Kemikte olan ilik. Ve اَلْإِصْطِلَابُ [el-istilâb] (hemzenin ve tâ’nın kesriyle) Kemikte olan iliği çıkarmak bir nesne yağlamak için.