i. İnsan başının kılları mecmûu, baş tüğleri, gîsû, şa‘r: kara (siyah) saç, ak (beyaz) saç, kumral, sarı saç; alın saçı = kakül; tepe saçı = perçem; şakak saçı = zülüf; sırma saç = pek güzel sarı veya açık kumral saç.

i. İnsan başının kılları mecmûu, baş tüğleri, gîsû, şa‘r: kara (siyah) saç, ak (beyaz) saç, kumral, sarı saç; alın saçı = kakül; tepe saçı = perçem; şakak saçı = zülüf; sırma saç = pek güzel sarı veya açık kumral saç.

اَلسَّاجُ [es-sâc] (عَاجٌ ['âc] vezninde) Bir şecer adıdır. Misbâh’ın beyânına göre سَاجٌ [sâc] bir şecer-i 'azîmdir ki menbiti Hindistân’dır, bilâd-ı âhere ondan meclûb olur. Müfredi سَاجَةٌ [sâcet] ve cem’i سَاجَاتٌ [sâcât]tır. Ve Zemahşerî nakline göre سَاجٌ [sâc] bir siyâh şecer-i sengîndir ki Hindistân’dan meclûb olur. Cem’i سِيجَانٌ [sîcân]dır, نَارٌ [nâr] ve نِيرَانٌ [nîrân] gibi. Ve ba’zılar abanosa şebîh bir siyâh ağaçtır, lâkin siyâhlığı abanos derecesinde değildir dediler. Ve yine Misbâhآبِنُوسٌ [âbinûs]u şecer-i ma’rûftur, Hind’den celb olunur ve bu mu’arrebdir, 'Arabîde سَأْسَمٌ [se’sem] denir جَعْفَرٌ [ca’fer] vezninde diye nakl eylemiştir. Ve müfredât-ı tıbbiyeden Tuhfe sâhibi tamâm fark edip demiştir ki آبِنُوسٌ [âbinûs] abanis-i Yûnânîden mu’arrebdir, عُنَّابٌ ['unnâb] ağacına şebîh bir şecerdir, semeri üzüme şebîh ve sarı ve halâvetli ve yaprağı صَنَوْبَرٌ [sanevber] yaprağına müşâbih ve her dem tâze olur. Hindî nev’inde beyâz çizgiler olur ve habeşî nev’i siyâh ve katı ve düz olur ve bu mu’teberdir. Ve سَاجٌ [sâc] Hindistân’da olur, çınar ağacına şebîh kırmızı ve siyâha mâ’il ve katı ve kesîrü’l-varak râyihası hoş bir ağaçtır. Ehl-i Hind سَاكُوتَةٌ [sâkûtet] derler. Bu diyârda zâc ağacı diye meşhûr olan ağaç zann olunur, semeri فَوْفَلٌ [fevfel] kadar ve müstatîl olur. Ve ba’zı müfredâtta Hind çınarı ve ba’zılar Hind ardıcı derler diye mübeyyendir. Hülâsası abanostan başka bir şecerdir. Ve سَاجٌ [sâc] Yeşil 'alâ-kavlin siyâh taylesâna denir. Ve طَيْلَسَانٌ [taylesân] başa ve omuza atılan ridâya denir ki hâlâ bizlerde şal bürünülmekle طَيْلَسَانٌ [taylesân] ona dahi ıtlâk olunur. ‘Arablar omuzlarından bellerine kadar büründükleri sevbe رِدَاءٌ [ridâ’] ve başlarıyla omuzlarına büründüklerine طَيْلَسَانٌ [taylesân] derler.

s. See T. ساج.

See Sacs.

The privilege formerly enjoyed by the lord of a manor, of
holding courts, trying causes, and imposing fines.

See 2d Sack.

A cavity, bag, or receptacle, usually containing fluid, and
either closed, or opening into another cavity to the exterior; a sack.