sıf. 1. Birbirine yakın ve bitişik, seyrek mukâbili: sık tarak, sık ağaçlar, sık kumaş. 2. Dar, zîk: sık yer. 3. Nâdir olmayan, kesîru’l-vuku: o memlekette fırtınalar pek sıktır. ≡ h. 1. Birbirine karîb olarak: bu soğanlar pek sık dikilmiş. 2. Birbirini müteâkib, arası çok açılmaksızın: bu kış pek sık lodos esiyor.

اَلشِّيقُ [eş-şîk] (şîn’in kesriyle) Dağın yukarısına ve pek sarp olan yerine denir, 'alâ-kavlin yalçın yerine denir ki su’ûdu mümkin olmaya; yukâlu: أَخَذَ الظَّبْيُ شِيقَ الْجَبَلِ أَيْ أَعْلاَهُ وَأَصْعَبَ مَوَاضِعِهِ أَوْ هُوَ سُقْعُهُ الْمُسْتَوِي لاَ يُرْتَقَى Ve zekerin kellesine denir. Ve bir cins balık adıdır. Ve cânib ma’nâsınadır. Ve at kuyruğunun kıllarına denir; müfredi شِيقَةٌ [şîkat]tır. Ve بُرَكٌ [burek] dedikleri kuşa denir ki saka kuşu yâhûd martı kuşudur. Mü’ellif bunu müfredi olan شِيقَةٌ [şîkat] ile tekrâr eylemiştir. Ve شِيقٌ [şîk] Dağda yâhûd tepesinde olan daracık yarığa ve çatlağa denir, ‘alâ-kavlin iki kaya aralığında olan daracık çatlağa denir. Ve uzun dağa denir. Ve bir mevzi’ adıdır.

a. 1. Close together; densely placed, closely woven. 2. Frequently occurring. 3. adv. Frequently, often.

s. A dry dust-fog.