(a. s. salâh’den. c. : sâlihûn, sulehâ) : 1) yarar, elverişli, iyi, uygun, yakışır. 2) salâhiyeti (yetkisi) ve hakkı olan. 3) dînin emrettiği şeylere uygun harekette bulunan. A’mâl-i sâliha : dince makbul olan işler. 4) i. [birincisi] erkek, [ikincisi] kadın adı.

sıf. ar. s: sâliha. cm: sulehâ’. [صلاح salâh’dan if.] 1. İyi, yarar, gelir, yakışır: o bu işe sâlihtir. 2. Salâhiyeti ve hakkı olan, salâhiyeti hâiz: filân adam benim işimi görmeye sâlih değildir. [bu iki mana ile müennes ve cem‘i kullanılmaz.] 3. Dînin evâmir ve nevâhîsine tatbîk-i hareket eden, a‘mâl-i sâliha sâhibi, ehl-i takvâ, müttakî: sâlih bir adam, sâliha bir kadın, sulehâdan adamdır.

a. ( fem. سالخە) 1. That flays, skins, strips off. 2. A lunar month in its thirtieth day.

a. (fem. صالحە) 1. Good, serviceable, valid. 2. (pl. صلحا صالحون،) Upright, righteous, pious. 3. A name of men; especially, of a prophet in Arabia, sent to convert the tribe of Semud.

a. fem. صالخە Corroding.

اَلسَّالِحُ [es-sâlih] (lâm’ın kesriyle) Şol kişidir ki onunla silâh ola. Ve سَالِحٌ [sâlih] Şol nâkaya derler ki tâze ot yiyip ishâl ola.

اَلسَّالِخُ [es-sâlih] Karayılan; yukâlu: أَسْوَدُ سَالِخٌ بِلَا إِضَافَةٍ Ya’nî bu sıfat tarîkiyle zikr olunur, izâfet tarîkiyle zikr olunmaz, zîrâ her yıl derisin سَلْخٌ [selh] etmeden hâlî olmaz; mü’ennesinde أَسْوَدَةٌ [esvedet] derler سَالِخَةٌ [sâlihat] ile sıfatlanmaz.