الرِّدْءُ [er-rid’] (râ’nın kesri ve dâl’ın sükûnuyla) 'Avn ya’nî mu’în ve yâver ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ رِدْءٌ لَهُ يَنْصُرُهُ أَيْ عَوْنٌ Ve mâdde ma’nâsınadır ki her şey’in asl ve mâye ve tînet ve cevherinden ‘ibârettir; cismi medd ve teksîr eden eczâ-yı asliyye olacaktır. Ve رِدْءٌ [rid’] Yükün bir dengine denir; عِدْلٌ ['idl] ma’nâsına. İkisine رِدْئَيْنِ [rid’eyn] denir; tekûlu: عَدِّلُوا الرِّدْئَيْنِ أَيِ الْعِدْلَيْنِ Ve ağır nesneye denir; ثَقِيلٌ [sakîl] ma’nâsına. Şârih”وَالْعِدْلُ الثَّقِيلُ” nüshasını ki vâv’sızdır, tahti’e eylemiştir, lâkin Munâvî vâv ile hatâdır, zîrâ Muhkem ve 'Ubâb’da bilâ-vâv mersûmdur demekle, pes savâb olan yükün ağır olan dengine denmek olur, lâkin Esâs’ta bunun muhâlifidir.