اَلرَّوَاحُ [er-revâh] (râ’nın fethiyle) صَبَاحٌ [sabâh] mukâbilidir; pes رَوَاحٌ [revâh] zevâl-ı şemsten gece erince olan vakte derler ve gâh olur ki رَاحَ-يَرُوحُ dan masdar dahi gelir ki رَاحَ-يَرُوحُ-رَوَاحًا [ Ve] غَدَا-يَغْدُو غِدَاءً sîgasının nakîzi olur, ya’nî دُخُولٌ فِي الرَّوَاحِ ma’nâsına olur, nitekim “غَدَا-يَغْدُو” [dahi] دُخُولٌ فِي الصَّبَاحِ ma’nâsına olur. Ve رَوَاحٌ [revâh] Rücû’ ma’nâsına gelir; yukâlu: سَرَحَتِ الْمَاشِيَةُ بِالْغَدَاءِ وَرَاحَتْ بِالْعَشِيِّ أَيْ رَجَعَتْ Ve sühûlet ma’nâsına da gelir; tekûlu: إِفْعَلْ ذَاكَ فِي سَرَاحٍ وَرَوَاحٍ أَيْ سُهُولَةٍ