(a. i. c. : rumûs) : sin, mezar, kabir (bkz. : gûr1, medfen, merkad).

اَلرَّمْشُ [er-remş] (râ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Bir tutam çiçek makûlesine denir; tekûlu: جَاءَنِي وَفِي يَدِهِ رَمْشٌ وَهُوَ طَاقَةٌ مِنَ الرَّيْحَانِ وَنَحْوِهِ Şârih der ki رامشنة dahi bu ma’nâyadır. Ve رَمْشٌ [remş] Masdar olur, atmak ma’nâsına; yukâlu: رَمَشَهُ بِالْحَجَرِ رَمْشًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي وَالْأَوَّلِ إِذَا رَمَاهُ بِهِ Ve koyuna ve keçiye bir mikdârca ot otlatmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَشَ الْغَنَمَ إِذَا رَعَاهُ شَيْئًا يَسِيرًا Ve bir nesneyi el ile elleyip yoklamak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَشَ الشَّيْءَ إِذَا لَمَسَهُ بِيَدِهِ Ve bir nesneyi parmakların uçlarıyla almak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَشَ الشَّيْءَ إِذَا تَنَاوَلَهُ بِأَطْرَافِ الْأَصَابِعِ

s. (pl.ارماس، رموس ) 1. Earth and dust of a grave. 2. A grave. 3. A slight sound.

اَلرَّمْثُ [er-rems] (râ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Bir nesneyi el ile sığayıp ıslâh etmek; yukâlu: رَمَثْتُ الشَّيْءَ إِذَا أَصْلَحْتَهُ وَمَسَحْتَهُ بِيَدِكَ

اَلرَّمْسُ [er-rems] (râ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Haberi gizlemek; tekûlu: رَمَسْتُ عَلَيْهِ الْخَبَرَ إِذَا كَتَمْتَهُ Ve رَمْسٌ [rems] Meyyiti defn etmeğe dahi derler; tekûlu: رَمَسْتُ الْمَيِّتَ إِذَا دَفَنْتَهُ Ve kabri gizlemeğe dahi derler; yukâlu: رَمَسُوا قَبْرَ فُلَانٍ إِذَا كَتَمُوهُ وَسَوَّوْهُ مَعَ الْأَرْضِ Ve رَمْسٌ [rems] Taşla atmağa dahi derler; tekûlu: رَمَسْتُهُ بِحَجَرٍ إِذَا رَمَيْتَهُ Ve رَمْسٌ [rems] Kabr toprağına dahi derler. Ve bu aslında masdar idi.